Dashuri  në të zeza!
E dallova që tek pragu hija e saj në të zezë
bënte dritë për së largu
Por sa e bukur ishte në të zeza
fytyra e saj e bardhë
ndrinte si nga hera
E doja zemrën e saj
e doja të zezën si i marrë
sepse ajo e zezë nuk ishte veҫse maskë
maskë që fshihte zemrën e saj të rrallë
E teksa hapat e saj peshonin rëndë mbi dysheme
ndjeja botën të rënkonte
i gjithë universi të zezën dëshironte…
 

“Medalion”

Ti shpirt i vogël mëkatar

a i madh ndoshta je?

sytë ndonjëherë t’i hedh rrallë

sepse e di që diҫka fsheh…

Pak nga pak më korrupton

një erë e ndyrë medalion fiton

e unë vazhdoj të eci si përherë

paҫka se shpirti im po vjell vrer…

Realitet…

Në ҫdo cep të qytetit një njeri vështron

po ja një lypsar që një monedhë kërkon

përballë tij një zonjë e kamur kalon

e pa ndrojtje tregon se takat e këucëve jetën po ia vështirësojnë

e përҫudnuar lypsarin vështron

e duke rënkuar xhepat rrëmon me duar

pak më tutje një qen leh atje tej

e anash tij një vajzë e vogël

që ulërimën me piskamë e nxjerr

me rrëmujë kalimtarë pa masë kalojnë

në trafik si të dehur semaforin presin

që t’i drejtojë…

Njeriu vëzhgues të gjitha i sheh

por ҫe do që zë s’mund të nxjerr

nëpër një destinacion të gjithë ecim

jetën për ta jetuar

 e dalëngadalë vdekjen më shpejt

për ta shijuar…

Fanitje shpirti...

Ashtu siҫ e kisha para syve

mu fanit e nga vdekja ngriti krye

në po të njëjtën orë më shfaqet

hija e saj

Aq shumë e doja

saqë më vjen të qaj

qaj se e humba nga vetja

sa shumë dua që ta ngrej nga vdekja

e sytë e saj

të më shohin si më parë

e të më thonë

se më duan si të marrë

Në rrugë një dritë ndizet

dhe mua fanitja nga sytë  më hiqet

ashtu e vdekur

siҫ është për mua

pa druajtje i them se sonte e dua…

Ftohtësi spirituale...

Ftohtësi  spirituale...

Ndjej ftohtë brenda në zemër

ndjej ftohtë

jashtë dritares një botë rënkon

Kjo botë më drithëron

njerëzit më neveriten

fytyra të stukuara me djallëzi

para sysh më nemiten

Dua të largohem

botën të ndryshoj

në një botë

ku për njerëzit

nuk do të kem nevojë…

Me ik...

          Me ik…

Tash ti po m’sheh

e me nji afeksion t’madh

po m’adhuron,po menon

se me nji ndjenj sadopak  t’vogël

për vete po m’ban

i ulun n’stol gati qënron

e un’ e trembun vedit  spo i besoj

që nji dashni po m’drithnon

T’lutna shum’ me m’fal

un’ tash po shkoj

t’sotmen po harroj

po t’harroj tye

i dashtuni  jem i heshtun

tye që rrin e syt mi lshon

nji  jet ma kalue me ty s’ban

andaj vedit bani derman

se dashnia nji dit’ zgjat

e t’nesmen plas

si min me sahat...

Pushteti dhe forca e ambicies…

Sa shumë dëshirojmë dhe sa shumë lakmojmë në këtë botë?Çdo qënie pavarësisht gjinisë,fesë, dhe rracës kalon nëpër ciklin e famshëm që jeta na detyron të kryejmë lindjen,rritjen,arsimimin,zhvillimin,prindërimin dhe në fund vdekjen si më të ëmblën dhuratë të lavdishme.Teksa njeriu jeton përgjatë kësaj rruge të lodhshme e plot sfida thur ëndërra,krijon ide,fantazon dhe shpreson më të mirën për veten e tij.Nëse do të mbeteshim vetëm tek koncepti I fjalës “Ëndërr” më lejoni tiu them me keqardhje se duhet t’I lini në sirtar sepse pikërisht ëndërrat e zhysin njeriun në një gjendje mjerimi dhe masturbimi mendor.Duke qenë se ky blog I dedikohet femrave doja ta nisja nga ato temën për të cilën do të paraqis argumentet.Puna,forca dhe vullneti që karakterizojnë një femër e bëjnë atë kurajoze dhe eksploratore të mendjes dhe triumfeve që ajo korr në jetë.Pak rëndësi ka objektivi,në jetë qëndron vetëm fryti I cili do të kesh arritur të nxjerrësh si pasojë e asaj ҫka ke synuar.Gjinia femërore e cila mbart një burim të pashtershëm energjie vë shënjestrën tek gjërat të cilat I lakmon më së shumti qofshin këto:mashkulli,profesioni,karriera e më gjerë e gjithë e ardhmja në total.Pushteti që ti ia ngarkon vetes dhe gara me kohën të japin ty avantazhin I cili të nevojitet për të dalë përherë e fituar.Edhe pse realisht nuk mund të ushtrosh pushtet mbi një qenie tjetër gjë e cila ndodh shpesh herë sepse “Mbizotërimi I ligjit të më të fortit “ka thyer tabu të paktën pushteti I cili I ke imponuar vetes të jep mundësinë të arrish shkallën më të lartë të kënaqësisë në objektivin tënd.Pushteti dhe ambicia janë më shumë se dy faktorë të cilët e bëjnë jetën funksionale dhe aktive.Përmes të gjithave ti je aq e zënë me synimet e tua saqë vet kuptimi I jetës fillon e merr një tjetër trajtë,atë të të qenurit jo më një kukull e cila lan dhe bën punët e shtëpisë por një ndërmjetësim I shkëlqyer midis klasave të ndryshme shoqërore.Dëgjoj njerëz teksa thonë që ambicia ҫon në shkatërrim aq sa e shtyn veten në vetvrasje pikërisht si Zhylieni tek vepra e famshme “E kuqja dhe e zeza” shkruar nga Stendal.(Zhylieni vdiq sepse ishte mashkull ja ku qëndron problemi)Domosdoshmërisht që duhet ndaluar dhe kthyer koka mbrapa për të parë nëse ka mbërritur koha e pëfundimit me sukses dhe ka përfunduar koha e nisjes.Por nëse nuk ke pasur kurrë më parë një kohë “start-I” si pretendon që të kesh një përfundim e për të mos vazhduar më tej tek një e ardhme rrëzëllitëse.E meqënëse mua më pëlqen paradoksi do tiu thoja që ëndërroni me ambicie pasi kjo është forma më e mirë për tu shtrirë në mbrëmje me dëshira e për tu ngritur në mëngjes me syrin e patrembur për të ecur dhe për të falur më të mirën nga vetja.Fokusohuni në atë ҫka është e mirë për ju e nëse mundeni balanconi dhe shtoni nga një gram për ҫdo element:ëndërr,ambicie,kurajo,force,guxim,përballje,sacrificë që në fund të keni arritur pushtetin e shumë kërkuar.